Recupero este poema de hace tiempo.Estos días todo parece girar sobre cómo acercarse al vuelo final.
Ella navega plácida y fría
durmiendo sueños químicos.
Venas de pentotal y éter,
la gente blanca se desplaza alrededor
icebergs que siguen corrientes ocultas
que solo ellos conocen y descifran
Pero hay tanto amor...
Ella duerme y a veces
el dolor irrumpe
como una eléctrica y punzante rosa roja
que se deshoja sobre su corazón
Angeles de algodón de azúcar
la rozan con sus alas
para que siga en su mar sin oleaje
Plácida y fria,
bajo un sol de neón
ninguna playa espera
Apenas calcio y fosforo sobre la sábana
Ella duerme
El final de cada vida es una tragedia.
ResponderEliminarA veces se eterniza y total para nada...
Besos.
Duele el alma al leer tus versos.
ResponderEliminarEs un brillante poema muy cinematográfico.
Un beso.
Me dejaron triste tus letras...
ResponderEliminarUn beso animador.
Besos, un poema que no deja indiferente.
ResponderEliminarme has encantado con tus palabras el momento de leerte
ResponderEliminarun abrazo
ResponderEliminarUn poema triste, pero muy hermoso
a la vez y como lo dices tu.
Besitos dulces
Siby
Thanks for sharing, nice post! Post really provice useful information!
ResponderEliminarHương Lâm chuyên cung cấp máy photocopy, chúng tôi cung cấp máy photocopy ricoh, toshiba, canon, sharp, đặc biệt chúng tôi có cung cấp máy photocopy màu uy tín, giá rẻ nhất.